Fontoria publica ‘Madremar’, el so sestu trabayu discográficu

El penúltimu discu que llanza'l proyectu de folk progresivu ta formáu por un instrumental de 50 minutos, otru más curtiu y un tema cantáu

Güei salió en toles plataformes musicales Madremar, la sesta referencia de Fontoria, proyectu de folk progresivu encabezáu por Maxi Areñes. Esta obra recueye trés temes: l’homónimu «Madremar» -de cincuenta minutos de duración-, ‘Eolo III’ y ‘Nauta’, única pieza cantada del trabayu. El discu va asoleyase próximamente en formatu físicu tamién y ye’l penúltimu que la formación tien intención de publicar enantes de dexar la so actividá en 2027.

«Creo que ye un trabayu que probablemente nos años 90 entraría nel campu de la new age. En realidá nun sabría cómo etiquetalo; pero ni esti ni nengún trabayu anterior del proyeutu (sacantes el primeru, que yera claramente un discu de música folk). Pa min ye música namás, lo que preciso facer nesi momentu», desplica Maxi Areñes al rodiu l’estilu musical de Madremar.

En cuantes a les lletres, namás hai un tema cantáu, «Nauta», y que «fala d’un Ulises actual que lo único que quier ye tar en paz, tranquilu, ensin dolor, na so Ítaca particular». «Ye un reflexu del mio sentir d’unos meses pa equí; un momentu nel qu’un home fai por analizar el so pasu pela vida», añade Areñes.

«Enantes siquiera de grabar nenguna nota tenía claro que’l discu diba titulase asina: Madremar. Porque siempre viera y sintiera la mar como una deidá femenina, una ‘gran madre’ que da vida, que cuida y que castiga; una gran diosa énte la que podemos relaxamos al contemplala, o sentimos insignificantes ante la so presencia. Sicasí, ye bien cierto que cuando taba finando de grabar el tema que da nome al discu pensé que bien podía habelo tituláu La Odisea, porque diben apareciéndome mentalmente munches referencies a la obra de Homero», comenta’l músicu afincáu en Piloña al rodiu la filosofía del trabayu.

Cincuenta minutos de cantar

Como yá ficiera en Sirio, Areñes vuelve a incluir un tema de llarga duración, que considera «lo más importante» de la so obra, caracterizada por «instrumentales llargues y llueu unos temes xeneralmente instrumentales más cortinos y dalgún tema vocal». El músicu fala del procesu de composición de les obres con más llargor: «Nun tengo un métodu, entamo a trabayar con dalgún son que me vien a la mente; si nel plazu de trés díes esi son persíguime constantemente, lu grabo y sobre él entamo a construir la obra. Básicamente ye lo que va saliendo del maxín, y eso qu’esti discu ye’l que más tiempu llevóme; añu y mediu aproximadamente».

«La mio mente nun ye a desarrollar como quisiera, nótolo día a día», llamenta Maxi Areñes, que dende hai una temporada tien problemes graves de salú. Ye una de les razones que tán detrás del final de Fontoria y qu’asina desplica: «En 2027, si los dioses me dexen, Fontoria va finar con un caberu discu. Tuvi pensando abondo al rodiu d’ello, y una década ye una bona cifra. Apetezme facer otres coses; quiciabes otru discu con Nuramay, l’otru proyeutu que comparto con Maitetxu Isla, o quiciabes grabar una montonera temes que tengo nun caxón dende los años 90. Fontoria diome la posibilidá de conocer a músicos impresionantes colos que deprendí munchísimo, pasélo mui bien y pasélo mui mal. 10 años dan pa munches coses, toi mui agradecíu a tola xente que collaboró conmigo en dalgún momentu». Precisamente, nesti Madremar vuelve a haber collaboraciones: Pablo Canalís a les flautes; Olivier Grenoble al saxu, flauta travesera y controlador de vientu MIDI; Maitetxu Isla a les voces y Mael Martínez a les percusiones y los mantras.

Mercar discos de Fontoria na tienda online

Llista d'espera Vamos informate cuando recibamos unidaes. Por favor déxanos embaxo una dirección válida de corréu electrónicu.